To jedna z książek mojego dzieciństwa. Taka, do której chętnie wróciłoby się, by choć na chwilę uciec codziennym, dorosłym już obowiązkom. Opowieść o losach rezolutnej Ewci, która swoim optymizmem i niewyczerpaną ilością pomysłów umie zjednywać serca napotkanych na swej drodze osób. Po wyjeździe ojca zostaje oddana pod opiekę niezbyt sympatycznej pani, od której ucieka; potem na jej drodze stają: młody malarz, starszy zgorzkniały jegomość i kilka innych ciekawych osób. Całość bez zbędnego moralizowania, zgrabnie ubrana w słowa. Niegdyś świetna lektura dla tych, którzy mając kilka/naście lat marzyli o nowym zestawie kredek świecowych, ale być może spodoba się również tym, którzy dziś mając tyle lat marzą np. o MP3.