W pierwszym tomie obserwowaliśmy, jak chłopi, w tej powieści nazywani skaa, wzniecają rebelię pod przywództwem Kelsiera. Jego podopieczna, dziewczyna o imieniu Vin, okazuje się być Allomantką, pomaga mu w tym. Ich wysiłki są ukoronowane sukcesem. Pisałam wtedy o tym, że jest to książka o wyzwalaniu się spod ucisku i padły pytania, czy to się tak da, po tysiącu lat ucisku i zniewolenia nagle wyrwać się spod jarzma. Drugi tom daje odpowiedź na te pytania.Otóż teraz mamy nowe państwo z jego kłopotami. Król, a jednocześnie ukochany Vin, sam ma świadomość, że raczej nie nadaje się na to stanowisko. Jego rada, zwana tu Zgromadzeniem, nie szanuje go, podważa jego zdanie. Pojawiają się problemy właściwie na każdym polu - mieszkania, zaopatrzenie, ataki z zewnątrz na młodego monarchę. Skaa cieszą się wolnością, ale stare nawyki nie pozwalają im wziąć na siebie odpowiedzialności. Czekają na przywódcę, który powie im, co mają robić.Równolegle oboje - Vin i Elend - muszą dojrzeć do miłości, pracują nad swoim związkiem, nad sobą, wzajemnym zaufaniem. Książka pokazuje, jak trudno przejść od początkowej fascynacji do stabilnego życia codziennego, zwłaszcza gdy oboje wychowywali się w skrajnie różnych środowiskach. Czy tak rózni ludzie mogą stworzyć dobry związek? Czy Elend dojrzeje i stanie się mądrym stanowczym władcą? Czy Vin mu zaufa na tyle, że zechce z nim zostać? Czy wyzwoleni skaa zrozumieją, że wolność to odpowiedzialność?Drugi tom cyklu podobał mi się jeszcze bardziej niż pierwszy. Więcej tu było akcji, dyskusji, powieść iskrzyła, czytało się ją naprawdę dobrze.