Jest to z całą pewnością książka, która głęboko zapada w pamięć. No bo jak można zapomnieć historię czwórki rodzeństwa uwięzionego przez matkę i babcię na poddaszu luksusowego domu? Dzieci trafiają tam po tragicznej śmierci ich ukochanego ojca. Matka nie jest w stanie ich utrzymać i dlatego podejmuje decyzję o powrocie do rodzinnego domu, do rodziców, o których jej dzieci nigdy nie słyszały. Roztacza przed nimi wizję wielkiego bogactwa i szczęścia jakie czeka całą rodzinę jeśli tylko uda jej się znów wkraść w łaski ojca, który nie ma pojęcia o tym, że ma wnuki. Dopóki mu o nich nie powie, muszą się ukryć i słuchać babci. I tak mijają dni … Ich rzeczywistość to mroczny pokój, dwa łóżka, mała łazienka i ogromny strych pełen nikomu niepotrzebnych rzeczy. Marne jedzenie, okrutna babcia i coraz bardziej obca mama dopełniają całości. Dzieci spędzają kilka lat odizolowane od świata i pozbawione normalnego dzieciństwa. Karmione kłamstwem, bez słońca i świeżego powietrza więdną powoli jak roślinki. Warunki w jakich żyją i ciągły strach powoli zabijają w nich nadzieję i budzą uczucia, które na pewno by nie zaistniały w normalnych warunkach. Starsze rodzeństwo zmuszone jest w szybkim tempie dojrzeć emocjonalnie aby dostrzec całą grozę sytuacji w jakiej się znaleźli i zacząć działać. Czy im się to uda? Autorka ma świetny styl i perfekcyjnie buduje napięcie. Mimo iż książka nie obfituje w sceny mrożące krew w żyłach to czytając, cały czas ma się wrażenie, że już za chwilę wydarzy się coś strasznego. Zło czai się wszędzie. Nie jest to książka, przy której się odpoczywa, wręcz przeciwnie. Każda rodzina skrywa jakieś tajemnice. Większość jednak z biegiem lat blaknie i traci znaczenie dla następnych pokoleń. Niektóre jednak są tak mroczne, że nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Ta historia właśnie do takich należy.

"Kwiaty na poddaszu" to niezwykle absorbująca opowieść o rodzinnych tajemnicach i zakazanej miłości. To także historia o ludzkiej sile, priorytetowych wartościach i ważnych wyborach. Pisarka kreśli portrety ludzkie, na których wyraźnie zarysowują się takie etapy życia jak dorastanie i dojrzewanie oraz uczucia - miłość i troska. Nie brak na nich także śladów cierpienia, nienawiści i zrezygnowania. Emocje towarzyszą również czytelnikowi. Nie sposób nie wzruszać się podczas lektury „Kwiatów na poddaszu”. Losy rodzeństwa i ich szara codzienność stopniowo pozbawiona nadziei oraz marzeń mają ogromne oddziaływanie na odbiorców. Przykre wydarzenia potrafią wywołać łzę w oku, a radosne chwile uśmiech na twarzy. Niesprawiedliwość, jaka dotknęła dzieci potęguje współczucie, a zachowanie matki Corrine powoduje wzbierającą się wewnątrz człowieka nienawiść i potępienie.„Kwiaty na poddaszu” uznane są za najlepszą część z całej pięciotomowej sagi o rodzinie Dollangangerów. Nic dziwnego, że powieść, która zyskała już szerokie grono czytelników, wciąż zdobywa nowych fanów. Virginia C. Andrews posiadała tą lekkość pióra, dzięki której swoimi przelanymi na papier historiami potrafiła wzbudzić skrajne emocje w czytelniku. To wzruszająca opowieść, którą czyta się z zapartym tchem. A potem jeszcze na długo w pamięci zostaje obraz rozległego poddasza i niemalże słyszalny stukot niewielkich stópek biegających po drewnianej podłodze przygnębiającego, ciemnego strychu.

„Kwiaty na poddaszu” to wstrząsająca saga rodzinna, poruszająca temat wyizolowania, zakazanej miłości i „dziwnych” relacji rodzinnych. Stanowi ona pierwszy tom opowieści o rodzinie Dollangangerów. Tą kochającą się rodzinę spotyka tragedia, która zmienia nieodwracalnie ich życie. W wypadku samochodowym ginie ojciec, pozostawiając żonę i czwórkę dzieci w bardzo trudnej sytuacji, praktycznie bez środków do życia. Kobieta, która na skutek swojego małżeństwa została wykluczona z rodziny, jest teraz zmuszona wrócić do rodzinnego domu i dostosować do panujących tam reguł. Aby dziadek nie dowiedział się, że jego córka ma dzieci, kobieta wraz z matką, ukrywają dzieci na poddaszu. Dzieci przez wiele lat są zmuszone żyć w izolacji, bez kontaktu z otoczeniem, bez możliwości wyjścia na dwór, podczas gdy ich matka ponownie wychodzi za mąż i prowadzi wystawne życie. Rodzeństwo zaczyna tworzyć własną rodzinę, dbać o siebie, opiekować się – jest funkcja taty, mamy i dzieci. Zaczynają ich łączyć niezdrowe więzi i uczucia – skąd jednak mają brać wzorce postępowania? Nikt się nimi nie zajmuje, nie interesuje, nie kocha…. Są zamknięte i zdane tylko na siebie – a przecież to tylko dzieci! Makabryczne ! To makabryczna, sięgająca w głąb duszy opowieść, która pozostawia po sobie niezatarty ślad. Wzbudza w czytelniku mnóstwo emocji. Jest napisana w nieskomplikowany sposób, jednak otacza ją aura tajemniczości i grozy. „Kwiaty na poddaszu” to jedna z tych niewielu książek, które pamięta się przez całe życie.markietanka-mojeksiazki.blogspot.com/2012/01/kwiaty-na-poddaszu-virginia-cleo.html