To zbiór ponad trzydziestu opowiadań, w których wspólną, dominującą cechą jest występujący dreszczyk emocji, jaki autor serwuje swoim czytelnikom. Tematyka opowiadań jest niezwykle zróżnicowana. Autor przyznaje już w prologu, że inspiracje czerpał z przeróżnych mniejszych lub większych wydarzeń. W tomie znajdziemy duchy, krwawe zbrodnie, morderców, psychopatów czy kowbojów. Różnorodność ta niewątpliwe powoduje, że czytelnik mknie przez ponad 400 stron lektury z ogromną szybkością, a ciekawość związana z kolejną opowieścią wzmaga się z każdą stroną księgi. Zbrodnicze intrygi i rozważania, mrożące krew w żyłach decyzje i niesamowicie ciemna natura ludzkiej duszy – to niepodważalnie najistotniejsze elementy prozy Ketchuma.Konstrukcja opowiadań jest wręcz perfekcyjna. Ketchum w mistrzowski sposób przekazuje czytelnikowi swoje treści i buduje napięcie nie dające czytelnikowi chwili wytchnienia. Akcja większości opowiadań uderza swoim realizmem, choć nie zabraknie tu również wątków fantastycznych. Realistyczne wizje przerażają, wywołują grozę, a czasem nieopisany paraliż. Wielorakość wykorzystana przez pisarza w zbiorze ma ogromny wpływa na odbiór tomu przez czytelnika - nie sposób odczuć jakiegokolwiek znużenia, historie, pomimo nacechowania złymi emocjami absorbują i intrygują jednocześnieÓw zbiór to ponad czterysta stron przepełnionych krwistymi historiami składającymi się na doskonały horror. Ketchum po raz kolejny udowadnia, że jest pisarzem bezkompromisowym nie obawiającym się przełamywania bariery dobrego smaku, nie sugerującym się jakimikolwiek ograniczeniami czy normami. Jego opowiadania epatują coraz większym nihilizmem, który u pewnego grona czytelników może wywołać odrazę czy niewygodny grymas na twarzy. Pisarz jednak wciąż potrafi zaskakiwać. Obok kolejnych gwałtów, rzezi, krwawych zdarzeń i morderczych wizji porusza niebywale ciężkie tematy dotyczące egzystencji zmuszające do refleksji. „Królestwo spokoju” śmiało polecam wszystkim fanom mocnych treści.

Moją przygodę z prozą Jacka Ketchuma postanowiłam rozpocząć od lektury zbioru opowiadań opatrzonych tytułem "Królestwo spokoju". Pomyślałam, że ich wymagająca forma będzie doskonała próbką talentu pisarskiego autora - okazało się, że i tym razem intuicja mnie nie zawiodła.Już lektura pierwszych utworów antologii spowodowała gwałtowny wzrost adrenaliny i sprawiła, że włos zjeżył mi się na głowie. Ketchum dobrze wie, co trzeba zrobić, by przerażenie było totalne, wszechogarniające i szokująco autentyczne. Nie tworzy iluzji mamiąc pozorami prawdopodobieństwa, lecz dociera do najgłębszych, atawistycznych, często nieuświadomionych lęków, obsesji i pragnień, wydobywa je na światło dzienne uderzając jednocześnie w najczulsze ich struny - precyzyjnie i perwersyjnie. Wywołuje przy tym nieokreślony, ale wszechobecny niepokój oraz dreszcz grozy, obrzydzenia i fascynacji zarazem.Tu fikcja miesza się z rzeczywistością niemal niepostrzeżenie tworząc nowy, makabryczny wymiar jakby żywcem wzięty z koszmarnego snu - i podobnie jak on paraliżujący zmysły - każący bezwolnie podążać za nieokiełznaną wyobraźnią autora. Wyjątkowo realistyczne sceny, plastyczne i sugestywne opisy, mistrzowski suspens w budowaniu mrocznego klimatu i nieznośnego napięcia w niewyobrażalny sposób działają na wyobraźnię i w niekontrolowany sposób wyzwalają całą gamę emocji. Konstrukcja opowiadań jest idealnie wyważona; ich skondensowana forma przekazuje maksimum wrażeń, zaś wieńczy ją albo dobitna, dosłownie powalająca na kolana puenta, albo też jeszcze bardziej przerażające w wymowie niedopowiedzenie. Sama nie wiem, które rozwiązanie bardziej przypadło mi do gustu. Wydaje mi się, że Ketchum osiągnął mistrzostwo w obu przypadkach. Tym, co zwraca szczególną uwagę, jest porażająca wręcz kreatywność autora i wyjątkowo makabryczna wyobraźnia przywodząca na myśl najlepsze opowiadania Stephena Kinga. Zadziwiające, jak potężny ładunek grozy i minorowych emocji zawarł Ketchum w każdym ze swoich utworów. Raz po raz fabuła zaskakuje nieoczekiwanymi zwrotami akcji oraz intensywnością grozy. Wydaje się, że autor bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę, wodzi go za nos według własnego uznania w ogóle nie licząc się z jego wrażliwością czy odpornością psychiczną, bawi się jego strachem. Ketchum żongluje także konwencjami - ich różnorodność przyprawia o zawrót głowy i pozwala uniknąć nużącej jednostajności. Jego opowiadania to niesamowita mieszanka czarnego humoru, groteski, klasycznego horroru, sensacji i kryminału, a nawet science - fiction. Jednak wspólnym mianownikiem jest zawsze człowiek - a raczej to, do czego jest zdolny. Ketchum przekonuje, że nawet zwyczajny człowiek zmienia się w krwiożerczą bestię i daje upust najgorszym instynktom, jeśli tylko dać mu odpowiedni impuls - i dokładnie to robi. Zagląda głęboko w psychikę swoich bohaterów, ich uczucia i motywacje, przez co jego opowiadania - zwłaszcza te prowadzone w narracji pierwszoosobowej - porażają autentyzmem i wiarygodnością. Ketchum udowadnia, że najbardziej okrutną i przerażającą istotą jest człowiek; nadaje nowy, złowieszczy wymiar pojęciu człowieczeństwa. Daje wyraz najbardziej wynaturzonym ludzkim zachowaniom - od brutalnych gwałtów, poprzez okrutne morderstwa, seksualne dewiacje po psychopatię i kazirodztwo - najpodlejszym motywacjom, różnym postaciom szaleństwa.Wielkim atutem opowiadań są ich rewelacyjnie wyraziści bohaterowie. Mistrzowska analiza ich psychiki zabiera nas na samo dno piekła. Matka, która odkrywa skłonności psychopatyczne u swojego dziecka, pedofil, który chce rozpocząć nowe życie, kazirodcze rodzeństwo, mściwa żona, zazdrosny brat - Ketchum kreuje świat pozbawiony odcieni szarości, w którym króluje tylko głęboka czerń. W jego utworach można odnaleźć zarówno elementy klasycznych horrorów obfitujących w krwawe, brutalne sceny pełne rozmaitych perwersji czy niewytłumaczalne zjawiska, lecz także epizody skłaniające do snucia niepokojących refleksji pełnych negatywnych emocji - tak wielka jest siła oddziaływania prozy Ketchuma. "Królestwo spokoju" intryguje od pierwszej strony, wciąga w swoją przerażającą rzeczywistość bez reszty, ale na co wrażliwszych czytelników może działać depresyjnie, przygnębiająco. Opowiadania odbierają wiarę w dobro człowieka i nadzieję na lepszy świat, zniechęcają epatowaniem okrucieństwem, nihilizmem i moralną zgnilizną bohaterów. Jestem jednak przekonana, że większości z Was to nie odstraszy, a wręcz przeciwnie - zachęci; i słusznie. Dla miłośników grozy to prawdziwa literacka perełka i lektura obowiązkowa. Gorąco polecam!