Płyta przełomowa, zarówno muzycznie, jak i życiowo. Whitney powróciła, może nie w wielkim stylu, ale w dobrym. Piosenki może nie powalają, ale są mądre, pełne refleksji i nastrojowe (jej, jak paradoksalnie brzmi teraz I didn't know my own strengh). Whitney chciała trafić do młodszej części publiczności, co słychać w singlu promującym płytę. Kawałki są przeróżne - zarzuca się jej brak spójności, ale dla mnie to plus. Można cieszyć ucho różnymi piosenkami - w zależności od nastroju. Moim zdaniem dobrze, że artystka zaufała przeróżnym gwiazdom, bo powstał krążek urozmaicony. Minus: życie i nałogi zmieniło jej głos. Znacznie. Ta płyta jest niezła, naprawdę miło się jej słucha i analizuje teksty. Szkoda tylko, że dopiero śmierć Whitney sprawiła, że o niej napisałam. To niewiarygodne, że nie żyje.