W owym zalewie powieści o zombie, wampirach, duchach wszelakich... cykl Carey'a jest chyba moim ulubionym. Dorzucam "chyba", bo zwyczajnie nie poznałam jeszcze wszystkich. Duża zasługa w tym Felixa Castora. Bohatera tragicznego. Zawsze mającego "pod gókę" egzorcysty. Faceta, który na początku kariery zaliczył wpadkę, oddziaływującą na każdy jego dzień. Faceta, który umie się dopasować, humorem zwalcza przygnębienie i... właściwie ma przekichane. Ale też ma intrygujących znajomych. Znajomych, którzy woleli by go nie znać. Wirtuoza, flecisty, płaszczoholika. Tyle tytułem opisu. Otwierając powieść należy mieć na względzie szybko upływający czas, spalony obiad i załamane życie rodzinne. Oraz niezłą zabawę w dziwnym świecie; znajomym, a jednak zaskakująco odmiennym. Gdzie śmierć nie jest konieczna, a życie po życiu domaga się praw.

Z głównym bohaterem spotkałam się tuż po wyjściu z księgarni, w drodze na przystanek byliśmy dobrymi znajomymi, a w tramwaju to już przyjaźń na całe życie. Pochłaniałam tą opowieść rzec by pełną gębą lub jak kto woli pełnymi ustami. Feliks Castor to zwyczajny gość z problemami raczej nieziemskimi, który za pomocą melodii wydobywanej z fletu, odsyła duchy w miejsce dalekie, aczkolwiek nawet jemu nieznane. To detektyw duchowy, pełny sprzeczności, obdarzony ambiwalentnym stosunkiem do naszego ziemskiego jestestwa. Dopiero, kiedy znajdzie się w epicentrum zdarzeń i życie jego przyjaciół jest zagrożone, rozpoczyna walkę na śmierć i życie. Potrafi być upierdliwy, nieznośny, lubi "mocny akcent" w czym pomaga mu piersióweczka - nieodłączna towarzyszka. Duża dawka humoru, trafne spostrzeżenia i komentarze, zabawne dialogi – satysfakcja gwarantowana, powieść rzekłabym namagnesowana (chwytasz - trzymasz). Dostępne są dwie kolejne części: "Błędny krąg" i "Przebierańcy" i mogę powiedzieć, że Feliks rozkręcił się maksymalnie :)