To bardzo smutna książka. Opowiada o rozwijającym się totalitaryzmie, o tym, że ludzie w coraz większym stopniu są kontrolowani, że coraz bardziej tracą swoją indywidualność, że coraz bardziej stają się masą, przy czym sam totalitaryzm nie jest czymś najgorszym, ale to, że ludzie poddają się temu, co sprzedawane jest w ładnym opakowaniu, do kupna czego zachęcają hasła nie tyle mądre, ile obliczone na to, że trafią do tych, do których mają trafić. O'Brien pisze:"Ku swojemu zaskoczeniu i niedowierzaniu zauważamy, że naszym wrogiem nie jest wcale ta czy tamta tyrania, ale pewna koncepcja człowieka, która tymczasem stała się niemal powszechnie akceptowana."Bohater, właściciel lokalnej gazety, jest ścigany przez urząd bezpieczeństwa i parę innych państwowych agencji za to, co pisał w swoich artykułach. A pisał o tym, że szkoła indoktrynuje, że rząd poprzez tę właśnie indoktrynację prowadzoną w szkołach pozbawia rodziców wpływu na dzieci. Pisał o paru innych rzeczach i pisał tak, jak dzisiaj nie należy pisać. W efekcie musi się ukrywać, a kiedy dzwoni do swojego ojca, byłego dyrektora szkoły, który uważa się za liberała, ojciec nie chce mu pomóc; nie chce, bo już nie wierzy swojemu synowi. O'Brien pisze:"Zapomniałem, jak bezwarunkowo mój ojciec wierzy w psychologię i socjologię. To jego religia. Nigdy nie przejmował się tym, że rozwijające się konstelacje teorii w tych dziedzinach nieustannie ze sobą walczą. Co więcej, teorie są cały czas obalane i rekonstruowane. Jednak mój ojciec ufa im bezgranicznie. Wierzy, że są to nauki ścisłe. (...) Nie potrafi już dostrzec sprzeczności w świecie materializującym się wokół nas. Co mu się stało? Nawdychał się za dużo wszechobecnego gazu ideologicznego? Stał się istotą kierującą się pierwszymi wrażeniami, tak jak wszyscy inni albo prawie wszyscy inni? Porzucił swoją samotną wyprawę w poszukiwaniu Prawdy? Wszak jest to skarb, którego, jak twierdzi, zawsze pragnął. Co się z tym stało?To bardzo smutna książka.

Książka zarówno o tajemnicach i zawiłościach ludzkiego umysłu, ale także o trudnościach i rozterkach dnia codziennego. Zdecydowanie godna polecenia Czytelnikom wymagającym , oczekującym od autora czegoś więcej niż tylko stworzenia głównego bohatera i opisania jego przygód. W książce tej bowiem sporo jest o walce w imię własnych przekonań, wartości, idei i o ich obronie oraz potrzebie i chęci wyrażania samego siebie. Naprawdę godna polecenia pozycja, rowniez dla mniej wymagających Czytelników, gdyż akcja jest ciekawa i naprawdę zaskakująca.

"Dziennik zarazy" to Powieść z Duszą. Jest to bowiem, kolejna część z serii powieści "Powieść z Duszą". "Dziennik zarazy" to mieszanka dwóch gatunków: powieści sensacyjnej z obyczajową, bardziej refleksyjną. Swoja droga wyszedł bardzo ciekawy zabieg literacki, by dzięki wartkiej akcji, skłaniać do refleksji. "Dziennik zarazy", to także powieść o dojrzewaniu, o spojrzeniu w głąb siebie samego. Książka trzyma w napięciu i jednocześnie zachęca do tego, by w życiu na chwilę przystanąć i dłużej pomyśleć.